Það er ekki tekið út með sældinni að breytast úr smábarni yfir í krakkalakka eða hvað svo sem það er sem er að gerast með einn lítinn tveggjárling.
Aumingja Emis okkar gengur nú í gegnum tímabil þar sem afar erfitt virðist vera að ráða nokkuð við tilfinningarnar sínar. Hlutir eins og að mamma sé að elda grautinn en ekki pabbi (eins og hún vill) geta verið orsök risavaxins dramakasts af hennar hálfu.
Inn á milli er hún nú samt sem betur fer ennþá elsku litli sykurpúðinn okkar, ljúf eins og lamb og endalaust væn og góð.
Það er bara vona að þessi tilfinningarússibani gangi fljótt yfir…
No tags
